Stop and Stare

,,This town is colder now, I think it's sick of us
It's time to make our move"

Spoglądam po raz ostatni na zdjęcia, na których byłam szczęśliwa. Pierwsze z nich ukazuję mnie gdy miałam 3 latka. Byłam wtedy taka otwarta na świat, szczęśliwa oraz beztroska. A ostatnie ukazuję mój  mój pierwszy dzień na planie zdjęciowym. Nie wiedziałam wtedy jeszcze  że wszystko odwróci się o 360 stopni. Stając się słynna porzuciłam narzeczonego, rodzinę i człowieczeństwo. Nie piszę listu pożegnalnego bo i tak nikt go nie przeczyta. Kieruję się w strone wyjścia, po drodze zabieram kluczyki od samochodu, otwieram drzwi i ruszam do samochodu.

,,I'm staring down myself, counting up the years
Steady hands, just take the wheel...
And every glance is killing me
Time to make one last appeal... for the life I lead"

Siadam za kierownicą, przekręcam kluczyk, wciskam gaz a w międzyczasie ustawiam biegi. Wyjeżdzam. Mysli zaczynają wirować. Kiedyś wierzyłam w dobroć na świecie lecz po czasie zmieniłam zdanie. Zwierzęta zabijają dla pożywienia a ludzie dla dobrej zabawy. Czy kiedyś to się zmieni? Zawsze kiedy patrzyłam na swoje odbicie, widziałam zagubioną dziewczynkę, która zbładziła i nie potrafi się wydostać. Spojrzałam ponownie na swoje odbicie po raz pierwszy od kilku lat widziałam skruchę na swojej twarzy. Docisnęłam pedał i nagle wszystko zaczęło dziać się w zwolnionym tempie. Samochód wyjeżdżający z zakrętu, próba ominięcia go, pisk opon i uderzenie. Otwieram oczy i podnoszę dłoń do czoła , czuję coś lepkiego, wznoszę dłoń na wysokość wzroku i widzę krew. W tyle słysze odgłosy   i nadchodzące w moim kierunku kroki. Wszystko zaczyna się powoli zamazywać a powieki zamykać, nie mogę nad tym zapanować tak jak nad snem. Muszę je tylko na chwilę zamknąć.

 ,,They're tryin to come back, all my senses push"

Otwieram oczy i od razu je zamykam, muszę być w bardzo jasnym pomieszczeniu. Po raz kolejny otwieram oczy, a to co widzę przeraża mnie. Znajduję się na sali  szpitalnej, jestem cała poobijana i mam wiele zadrapań oraz prawie nie mogę ruszać nogą. Ponownie zamykam oczy i nagle wszystkie wspomnienia wracają. Krzyki, płacz, nosze, światła, defibrylator. Jak przez mgłę widzę to ponownie.

 ,,Steady feet, don't fail me now
Gonna run till you can't walk
But something pulls my focus out"

Muszę stąd wyjść, zrywam wszystko co jest do mnie przyczepione i wstaję. Kulejąc wychodzę z sali i zakrywam włosami twarz. Po chwili jakaś pielęgniarka mnie dostrzega i woła coś. Zaczynam biec ale po chwili zatrzymuję się. Coś odwraca moją uwagę.

   ,,Stop and stare
I think I'm moving but I go nowhere
Yeah I know that everyone gets scared
But I've become what I can't be"

Widzę kobietę rozpaczającą po śmierci syna. Czy jestem egoistką? Czy chce aby bliscy po raz kolejny przeze mnie cierpieli? Poddaję się, niech się dzieje co ma się dziać. Podbiegają do mnie lekarze, mówią coś do mnie ale nic nie rozumiem z tego. Mój wzrok wypatruję punkt za nimi. Mama. Biegnę do niej i rzucam się w jej ramiona. Nareszcie czuję się bezpieczna.

   ,,Stop and stare
You start to wonder why you're here not there
And you'd give anything to get what's fair
But fair ain't what you really need"

Siedzę wtulona w ramiona matki. W ręku dzierżę lampkę wina i zastanawiam się dlaczego przeżyłam. Dlaczego nadal tu jestem a nie tam? Chciałabym wrócić do początku, kiedy wszystko było takie łatwe a zarazem fikcyjne. W tej chwili potrzebuję jedynie czasu który się zatrzyma.

*One Republic - Stop and Stare



Ten rozdział dedykuję Sylwii i Karolinie które są ze mną od samego początku i wspierają mnie w trudnych momentach.

Życzę wszystkim aby Nowy Rok przyniósł ze sobą dużo szczęścia, radości , miłości oraz co najważniejsze aby marzenia się spełniły